بایگانی روزانه: فوریه 11, 2015

کشف مومیایی«زنده»در مغولستان!/عکس

کشف یک مومیایی 200 ساله در اولان باتور، بار دیگر جهان را با معمای باستانی مومیایی‌ها روبه‌رو کرده است اما این مومیایی ویژگی‌های بسیار عجیب‌تری نسبت به انواع قبلی دارد که اعتقاد به زنده بودن آن، یکی از آنهاست.

 

به نقل از یاهو ایندیا، مومیایی یک راهب بودایی که در حالت «لوتوس» (حالت مراقبه در یوگا و آیین هندو) نشسته است و در همان حالت چهارزانو با پوست احشام پوشیه و مومیایی شده است، اکنون زیر دست باستان‌شناسان مغول در سیبری در حال بررسی است تا پرده از رازهای نهفته آن برداشته شود.

آنچه این مومیایی را از دیگر انواع قدیمی آن مجزا می‌کند حالت نشسته و پیچیده آن است که تاکنون سابقه نداشته است و از سوی دیگر برخی معتقدند که این یک جسد نیست و راهب در بالاترین درجه خلسه که «توکتم» نامیده می‌شود قرار دارد و هنوز هم زنده است.

این عقیده را متخصصان یوگا و کارشناسان دین بودایی مطرح کرده‌اند که حفظ حالت لوتوس نشانه این است که این راهب توانسته به بالاترین درجه پرواز روح دست پیدا کند و جسمش را برای مدت 200 سال گذشته در این وضعیت نگهدارد.

توکتم در آیین بودایی به مرحله قبل از «نیروانا» گفته می‌شود که درست قبل از محو جسمانیت روی‌ می‌دهد و در این حالت فرد، هنوز زنده محسوب می‌شود.


نمونه مراقبه یک بودیست

این نظریه توسط پروفسور گانهوجیان پیوروباتا، استاد و بنیانگذار بخش هنر بودایی در دانشگاه بودیسم اولان باتور مطرح کرده است اما باستان‌شناسان از زاویه دید علمی در حال بررسی مشخصات علمی این مومیایی تازه هستند.
خبرگزاری آنا

***************************************************

مومیایی یافت شده در وضعیت مراقبه

مومیایی یافت شده در وضعیت مراقبه
داشی دورجو ایتیقیلوف (۱۸۵۲-۱۹۲۷) مومیایی که در روز ۲۷ ژانویه‌ی ۲۰۱۵ در وقعیت مراقبه نیلوفری در مغولستان یافت شده است. (Wikimedia Commons)

جهان پر از اسراری است که دانش کنونی ما را به چالش می‌کشد. اپک تایمز در بخش ماوراء دانش، داستانهایی از پدیده‌های خارق‌العاده را گرد آورده است تا به تصورات ما بال و پر بدهد و راه را برای چیزهای ممکنی که قبلاً انکار می‌شدند باز کند. آیا آنها واقعیت دارند؟ تصمیم با خود شماست.

بر طبق نشریه‌ی محلی «اخبار صبح‌گاهی(Morning News)» در روز ۲۷ ژانویه مومیایی‌ای که تحقیقات اولیه نشان می‌دهد حدود ۲۰۰ سال قدمت دارد، در حالت نشسته در وضعیت مراقبه‌ی نیلوفری در مغولستان یافت شد.

 

بر طبق گزارش اخبار صبح‌گاهی هنوز اطلاعی در مورد شرایط این اکتشاف در استان «سانگینوخائیرخان» به دست نیامده است. این بدن به صورت پوشیده در پوست حیوانات به منظور تحقیقات بیشتر به مرکز ملی پزشکی قانونی در اولانباتار پایتخت مغولستان برده شده است.

بر طبق این گزارش تصور می‌شود که فرد متوفی یک لامای تبتی احتمالاً «دیشی دورجو ایتیقیلوف» باشد که در سال ۱۸۵۲ متولد شده بود.

داستان بدن ایتیقیلوف داستان جذابی است. بدن او پس از مرگ چندین بار یافت شده است؛ در نتیجه اگر این بدن ایتیگیلوف باشد؛ این بیشتر یک مورد «بازکشف» است.

در سال ۲۰۰۲ «نیویورک تایمز» گزارش کرد که ایتیقیلوف پیش از مرگ از مریدان خود خواسته بود که ۳۰ سال پس از مرگ به سراغ او رفته و از بدن او دیدن کنند.

زمانی که او مرد در حالت مراقبه در وضعیت مراقبه‌ی نیلوفری و زمزمه کردن دعا برای مرده بود. بر طبق این داستان زمانی که مریدان او ۳۰ سال پس از مرگ او از بدن او دیدن کردند، آن متلاشی نشده بود. در آن زمان شوروی سابق هرگونه فعالیت مذهبی را با دشواری مواجه کرده بود؛ در نتیجه پیروان او که نمی‌‏خواستند جلب توجه کنند، آن را برای بار دیگر مخفی کردند.

آن دوباره توسط یک لامای جوان کنجکاو با نام «لیما دارجیف» که مکان استراحت ایتیقیلوف را ردیابی کرده بود یافت شد. ده‌‏ها شاهد، دو متخصص پزشکی قانونی و یک عکاس در پرده‌برداری از بدن ایتیقیلوف شرکت کردند. نیویورک تایمز گزارش کرد: «لاماهایی که در تابوت را باز کردند ماسک پزشکی داشتند؛ درحالی‌که نیازی به آن نداشتند. بدن ایتیقیلوف سالم باقی مانده بود.»

بدن بار دیگر از دیدها مخفی نگه‌داشته شد؛ با این تفاوت که این بار تنها لاماها اجازه‌ی دیدن آن را داشتند.

یک عملیات شناخته شده با نام سوکوشین‌بوتسو در ژاپن شامل خودمومیایی کردن راهبان بودایی است. این شامل رژیم غذایی بسیار محدود قبل از مرگ و مراقبه‌‏ی عمیق است. اگر راهب در عمل نگه‌داری پس از مرگ موفق شود، غالباً بدن او همراه با احترام در معبد قرار داده می‌شود. این موفقیت به عنوان نشانه‌ای از دست‌یابی به قلمرو معنوی و فراتر از زندگی انسان‌های عادی قلمداد می‌شود.

http://persian.epochtimes.com

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: