اثر انگشت خدایان – بخش دوم , حبابهای دریا – پرو و بولیوی – قسمت 8


قسمت 8

دریاچه ای بر بام دنیا

لاپاز، پایتخت بولیوی، بر بستر ناهموار یک گودال تماشایی در دل زمین لانه کرده است در حالیکه بیش از 3 هزار متر از سطح آب دریا بالاتر است. این مسیل گود، با هزاران متر عمق،در دوران ابتدایی بر اثر سرازیر شدن سیل مهیبی که با خود مقدار زیادی سنگ و صخره را نیز حمل می کرده، کنده شده است.

لاپاز، که به دست طبیعت آغازی اینچنین ویرانگر داشته، جذابیتی منحصر به فرد داشت. این شهر با کوچه های باریکش، خانه هایی با دیوارهای تیره رنگ، ارگهای با ابهت، سینماهای پر زرق و برق و دکه های همبرگر فروشی که تا دیر وقت باز هستند، جوی را می سازد که به واقع سر مست کننده است. قدم زدن در اینجا کار سختی است مگر اینکه ریه هایی قوی داشته باشید چراکه کل ناحیه ی مرکزی شهر بر روی تپه هایی با پستی و بلندیهای زیاد بنا شده است.

فرودگاه لاپاز تقریباً 1500 متر بالاتر از ارتفاع شهر و بر لبه ی آلتیپالو واقع است – بلندیهای سرد و همواری که غالب ترین شاخصه ی توپوگرافیک در آن منطقه به شمار می رود. من و سانتا پس از یک پرواز با تاخیر بالاخره پس از نیمه شب از لیما به آنجا رسیدیم. در سالن یخ کرده ی پروازهای ورودی به ما در لیوانهای پلاستیکی کوچک چای کوکا تعارف شد تا از ارتفاع زدگی پیشگیری کرده باشیم. پس از تاخیر و تقلای زیاد، بارهایمان را از گمرک تحویل گرفتیم، در بیرون فرودگاه یک تاکسی کهنه ی ساخت آمریکا را صدا زدیم، جیر جیر کنان و با صدای تلق تلق به سوی نورهای کم سوی زرد رنگی که از سمت شهر می تابیدند به راه افتادیم.

نقشه ای از دیاچه تیتیکاکا

شایعات یک سیل بزرگ

حدود ساعت چهار بعد از ظهر ما با یک دستگاه جیپ اجاره ای به مقصد دریاچه تیتیکاکا حرکت نمودیم، مجبور شدیم که راه خود را از میان ترافیک شدید و باور نکردنی پایتخت در ساعات شلوغی پیدا کنیم، سپس از میان آسمانخراشها و نواحی فقیر نشین گذشتیم تا بلاخره به افق وسیع و تمیز آلتیپلانو رسیدیم.

در ابتدا، در حالیکه هنوز به شهر نزدیک بودیم، مسیرمان ما را به سوی نواحی غم بار حومه شهر و کلبه های پراکنده ای کشاند که در اطراف پیاده روهایشان تعداد زیادی تعمیرگاه خودرو و اوراقی به چشم می خورد. اما هرچه بین ما و لاپاز فاصله بیشتر می شد، این زیستگاه ها نیز کم تعدادتر می شدند تا اینکه در نهایت تمامی نشانه های حضور انسان از نظرها محو شد. زمینهای هموار مواج، بدون درخت و خالی، که در دور دستها با کوههای پر برف کوردیلرا رئال (Cordillera Real) محصور شده بود، منظره ای فراموش نشدنی از زیبایی و قدرت طبیعی را به وجود آورده بود. اما همچنین آنجا حس دنیایی دیگر را نیز انتقال می داد، زیرا به نظر می رسید که این مکان به مانند قلمروی پادشاهیِ سحر شده در میان ابرها شناور است.

گرچه مقصد نهایی ما تیاهوانکو بود اما تصمیم گرفتیم که آنشب را در کوپاکابانا (Copacabana) که بر فراز دماغه ای نزدیک به دریاچه ی تیتیکاکا قرار داشت اقامت گزینیم. برای رسیدن به آنجا ما مجبور بودیم که با استفاده از یک مسیر دست ساز از باریکه ای آبی گذر کنیم که در شهر صیادی تیکویین واقع بود. سپس، با تاریکی هوا، ما از بزرگراه اصلی به راه خود ادامه دادیم، که البته چیزی بیش از یک جاده باریک و ناهموار نبود، از شیبهایی که بر شانه ی مسیری کوهستانی واقع بود و پیچهای تندی داشت به سمت بالا رفتیم. از این نقطه پانورامایی متباین پیش رویم گشوده شد: به نظر می رسید آبهای تیره ی دریاچه بر لبه ی اقیانوسی بی کران غرق در سایه های محزون گسترده شده است، در حالیکه هنوز در آن دور دست قله های دندانه دندانه ی پوشیده از برف زیر نور کم سوی خورشید برق می زدند.

از همان ابتدا دریاچه تیتیکاکا را مکانی خاص دیدم. می دانستم که دریاچه در ارتفاع 12500 فوت (3810 متر) از سطح دریا واقع است، خط مرزی مابین پرو و بولیوی از میان آن می گذرد، و اینکه دریاچه مساحتی برابر با 3200 مایل مربع (5149 کیلومتر مربع) را اشغال کرده، با 138 مایل (222 کیلومتر) طول و 70 مایل (112 کیلومتر) عرض. همچنین می دانستم تیتیکاکا دریاچه ای عمیق است که در برخی نقاط تا 1000 فوت (305 متر) ژرفا دارد، و از تاریخ زمین شناختی گیج کننده ای نیز برخوردار است.

در اینجا تعدادی از رازهای دریاچه و البته پاره ای از توضیحاتی که برای برخی از این رازها داده شده است را ذکر می کنم:

1-      گرچه که نواحی اطراف دریاچه تیتیکاکا بیش از 2 مایل (3 کیلومتر) از سطح آب دریاها بالاتر است اما با میلیونها میلیون فسیل صدفهای دریایی پوشیده شده است. این امر نشان می دهد در یک مقطع زمانی کل آلتیپلانو از بستر اقیانوس جدا شده و به سوی بالا رانده شده است، احتمالاً بصورت بخشی از بالا آمدن سطح قاره ها که تمام آمریکای جنوبی را شکل داد. در این فرایند حجم عظیمی از آب اقیانوس به اتفاق ده ها هزار جاندار آبزی از مکان اولیه خود کنده شده و در ارتفاعات آند شناور شدند. گفته می شود که این اتفاق زودتر از 100 میلیون سال پیش رخ نداده است.

2-      به شکلی متناقض، به رغم دیرپا بودن تاریخ به وجود آمدنش، دریاچه تیتیکاکا تا کنون گونه های آبزی را در خود حفظ نموده و با توجه به فاصله ی چند صد کیلومتری آن تا آبهای اقیانوس، این دریاچه هنوز گونه های آبزی آب شور را به جای آبزیان آب شیرین در خود جای داده است. موجوداتی در دام ماهیگیران افتاده و به سطح آب آمده اند که باعث غافلگیری صیادان شده اند، مثلاً دم اسب (اسب دریایی). بعلاوه بنا به اظهارات برخی مقامات، «گوناگونی جانداران آبزی در این دریاچه جای شک باقی نمی گذارد که آب دریاچه تیتیکاکا در دوران گذشته شور تر از حالا بوده یا چنانچه بخواهیم با دقت بیشتر گفته باشیم، آبهایی که این دریاچه را تشکیل دادند از محل آب اقیانوس تامین شده و اینکه این آبها در زمانیکه قاره ها مرتفع می شدند در دل نواحی آند گیر کرده اند».

3-      پس بنابراین، اتفاقات متعددی در پیدایش دریاچه تیتیکاکا دخیل بوده است. از زمان بوجود آمدن دریاچه و خود آلتیپلانو، این ناحیه دستخوش تغییرات جدی و فاجعه بار دیگری نیز بوده است. از جمله تغییرات قابل ذکر می توان به مساحت دریاچه اشاره کرد که نوسانات غیر عادی ای از خود نشان می دهد و این امر از اثر خط کرانه بر نواحی اطراف دریاچه قابل تشخیص است (خط کرانه به ردی گفته می شود که از آب بر روی عوارض زمین اطراف آن ایجاد می شود – مترجم). نکته ی سردر گم کننده در اینجا اینست که خط کرانه ی به جا مانده از دریاچه بر روی عوارض زمینی اطراف آن بصورت افقی ایجاد نشده بلکه این خط با شیبی قابل احساس از شمال به جنوب کشیده شده است. در مساحی های صورت گرفته مشخص شد که در شمالی ترین نقطه ی دریاچه، خط کرانه 295 فوت (90 متر) از سطح آب تیتیکاکا بالاتر است؛ اما 400 مایل (643 کیلومتر) در جنوب، خط کرانه 275 فوت (83 متر) پایینتر از سطح آب امروزی دریاچه قرار گرفته است. زمین شناسان با استناد به این موضوع و شواهد دیگری که در اختیار دارند استنتاج نمودند که کل منطقه آلتیپلانو هنوز در حال مرتفع شدن است اما به شکلی نا متوازن که در آن، نواحی شمالی بیشتر ارتفاع گرفته اند در حالیکه نواحی جنوبی تر از رشد کمتری برخوردار بوده است. فرایندی که در اینجا در حال شکل گیری است بیشتر به تغییرات تمامی عوارض زمینی آن منطقه مربوط می شود تا اینکه فقط ناشی از تغییر در سطح آب دریاچه باشد.

4-      گرچه توضیح این موضوع کمی دشوار است، با توجه به اینکه تغییرات زمین شناختی نیاز به دوره های زمانی طولانی مدت دارند، اما شواهدی در دست است که نشان میدهد شهر تیاهوانکو روزگاری یک بندر بوده است، با اسکله های متعدد که بر کناره ی دریاچه تیتیکاکا واقع بوده اند. مشکل اینجاست که ویرانه های شهر تیاهوانکو امروز در 12 مایلی (19 کیلومتری) جنوب دریاچه و 100 فوت (30 متر) بالاتر از سطح آب آن قرار گرفته است. از دورانی که شهر ساخته شده تا کنون یکی از دو اتفاق زیر به دنبال آن رخ داده است: یا سطح آب دریاچه به میزان وسیعی پایین آمده یا اینکه سرزمینی که  شهر تیاهوانکو بر آن واقع است بطور قابل مقایسه ای مرتفع تر شده است.

5-      به هر شکل این امر واضح است که در آن ناحیه تغییرات فیزیکی مهیب و بعضاً فاجعه باری رخ داده است. برخی از این رویدادها مانند مرتفع شدن آلتیپلانو از بستر اقیانوس، قطعاً در دوران زمین شناختی بسیار کهنی رخ داده است، قبل از اینکه بارقه های حضور انسان در زمین به وجود آمده باشد. برخی دیگر از این تغییرات چندان هم کهن نیستند و می بایست پس از بنا شدن شهر تیاهوانکو به وقوع پیوسته باشند. بنابراین، پرسشی که سر بر می آورد اینست: تیاهوانکو چه زمانی بنا شده است؟

نگاه تاریخی سنتی اینست که ویرانه ها نمی تواند قدمتی بیش از 1500 سال داشته باشد و تاریخ ساخت آنرا به سالهای 500 میلادی باز می گردانند. اما تاریخ نگاری شق دیگری نیز دارد، که گرچه از سوی اکثر محققین پذیرفته نشده است، اما به نظر می رسد که با تغییرات زمین شناختی و اثراتی که در این ناحیه به چشم می آیند بیشتر همخوانی دارند. بر مبنای محاسبات ریاضی/نجومی پروفسور آرتور پوزنانسکی از دانشگاه لاپاز، و پروفسور رالف مولر (کسی که تاریخ رسمی ساخت ماچو پیچو را نیز به چالش کشید)، تاریخ ساخت اولین فاز شهر تیاهوانکو را به 17000 سال پیش باز می گرداند. این تارخ نگاری همچنین نشان می دهد که شهر بعدها از پدیده های فاجعه بار طبیعی ای که طی سالهای 11000 قبل از میلاد رخ داده است آسیبهای فراوان دیده، و از این تاریخ به بعد است که شهر با سرعت از سواحل دریاچه تیتیکاکا فاصله گرفته است.

در بخش 11 کتاب به یافته های پوزنانسکی و مولر بیشتر خواهیم پرداخت، یافته هایی که نشان می دهند شهر بزرگ مردم آند با نام تیاهوانکو در طی دوران آخرین عصر یخبندان به شکوفایی رسیده است، در نیمه شب تاریک و بدون ماه دوران ماقبل تاریخ.

منبع:     http://hancock.persianblog.ir

*******************************************************************

ایمیل  وبلاگ BLOG.UFOLOVE@YAHOO.COM

صفحه فیسبوک دنیای اسرارآمیز

http://www.facebook.com/BLOG.UFOLOVE

Advertisements

Posted on سپتامبر 2, 2012, in اثر انگشت خدایان. Bookmark the permalink. ۱ دیدگاه.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: