بایگانی روزانه: مه 18, 2012

علائمی برای خدایان



علائمی برای خدایان
 زمانیکه برادران رایت در سال 1903 هواپیمای دو باله کوچک خود را بر فراز شنهای کیتی هاک ( شمال کالیفرنیا ) به پرواز در اوردند ، انها نه تنها دریچه اسمانها بلکه زمین را به روی مردم گشودند.
 نخستین هوانوردان لذت زیادی از پرواز می بردند ، پرواز ، دنیای اشنای انها را دگرگون کرده بود و و به ان شکل و حالت اسرارامیزی داده بود . از انجا که هوانوردی در دهه های 1920 و 1930 پیشرفت قابل توجهی کرد ، خلبانانی که در خطوط هوایی پرو ، جنوب غربی امریکا یا بر فراز تپه های انگلستان پرواز می کردند ، چیزهای شگفت انگیزی می دیدند . کارهای هنری غول پیکر ، اشکال هندسی بزرگ ، انسانهای با چشمان به مانند جغد ، اسب هایی که چهار نعل می تاختند در مناظر ناشناخته با سر زندگی تعجب اور . بعضی از انها به نظر می رسد عاجزانه به اسمان خیره شده اند ، گویی در جستجوی چشمان خدایان هستند .

تصویر یک فضا نورد

شمعدان

 

 در انها اسراری نهفته است . ما هرگز نمی دانیم که به چه علت و برای چه کسانی ساکنان جزیره نازکا یا تپه های بریتانیا اینگونه طرح های زمینی را ترسیم می کردند . اما از طریق جادوی مدرن یعنی عکسبرداری هوایی می توانیم ، این تصاویر را ببینیم ، شاید منظور انها هم همین بوده که این تصاویر از وا دید شوند . مارلین بریجز عکاس امریکایی استاد این هنر است . او که مجذوب عکسبرداری از خطوط نازکا در پرو در اواخر دهه 1970 شده بود ، تصمیم گرفت که به عکسبرداری هوایی از مشهور ترین طرح های زمینی دنیا ادامه دهد . روشهای عکس برداری او بسیار دلهره اور بود . او بعضی وقتها انقدر نزدیک به زمین پرواز می کرد که یکی از دوستانش او را جادو گر مسافت 200 پایی نامید . او بالهای هواپیما را در زاویه 50 درجه قرار می داد تا بهترین چشم انداز برای عکس گرفتن بدست اید . سرعت هواپیمایش انقدر اهسته بود که گاهی اوقات خطر سقوط ان می رفت . بریجز ترجیح می داد در نور صبحگاه یا اواخر بعد از ظهر کار کند که سایه های تصاویر دراماتیک و بلند دیده شود . او برای این کار از فیلم سیاه و سفید استفاده می کرد تا اشکال متضادی از طبیعت و هنر بدست اورد .
 Write By : meraj marjani برگرفته از کتاب مکانهای اسرار امیز

ستاره شناسي باستاني روي ديوارهاي سنگي اتاق

ستاره شناسي باستاني روي ديوارهاي سنگي اتاق

نويسنده: شيوا سعيدي

جدول هاي نجومي كه قدمت آنها به دوران طلايي تمدن مايا بازمي گردد، به طرز غيرمنتظره يي روي ديوارهاي اتاق سنگي 1200 ساله در گواتمالاكشف شده اند. ويليام ساتورنو و همكارانش در دانشگاه بوستن مي گويند روي ديوارهاي گچي ساختمان خطوط هيروگليف و اعداد رسم شده اند. ديوارهاي اين ساختمان در دوران تمدن كلاسيك مايا ساخته شده اند. چرخه هاي حركت ماه و احتمالامريخ، ونوس و مارس را نشان مي دهند. اكتشافاتي كه در سال هاي 2010 و 2011 ميلادي در اين محل به نام زولتون انجام شدند (براي نخستين مرتبه در سال 1915 در متون باستان شناسي به اينجا اشاره شد) از ديوارهاي نقاشي شده يي پرده برداشتند كه زماني سه ديواره داخلي و سقف اتاق را دربرمي گرفتند. تا به امروز جداول ستاره شناسي اقوام مايا فقط در كتاب هاي مخصوص اين اقوام وجود داشتند كه به درسدن كودكس مشهورند (اين كتاب ها به خط هيروگليف مايايي و روي پوسته درختاني مانند انجير رسم مي شده است). بنا به گزارش مجله ساينس كتاب هاي اقوام مايا 400 سال قبل يا بيشتر و پس از انحطاط اين اقوام خلق شده است. استفان هوستون، باستان شناس، از دانشگاه براون در اين باره مي گويد: يافته هاي حاصل از زولتون نخستين شواهد مستقيم از دانش ستاره شناسي را مربوط به دوران مايا، يعني همان دوران كلاسيك فراهم مي كند. به عقيده او جداول روي ديوارها حيرت انگيزند برخلاف كتاب ها كه كمي خواننده را گيج مي كردند.
يكي از ديوارهاي زولتون حاوي اعداد به شكل خط و نقطه در ستون هاي مختلف بود كه شبيه جدول هاي ستاره شناختي در كتاب درسدن كودكس هستند. هيروگليف مون در بالاي حداقل پنج ستون به چشم مي خورد. اين جداول ماه هاي قمري را در دسته هاي شش ماهه ثبت مي كنند. آنها 13 سال را به همين ترتيب ثبت كرده اند. عدد 13 براي سازماندهي تقويم ماياها اهميت خاصي داشت. چارلز گوردون از دانشگاه برانديس در والتام ماساچوست مي گويد: اين ديوارنوشته مانند آن است كه در دنياي امروز دانشجويي تمام يك كتاب درسي را روي ديوارهاي اتاقي رسم كند.
اعداد ثبت شده مشابه در زولتون و درسدن كودكس حاكي از آن هستند كه اقوام مايا پس از انحطاط تمدن شان دانش ستاره شناسي را به نسل هاي بعدي منتقل كرده اند.
هاوري بريكر و ويكتوريا بريكر، دو مردم شناس از دانشگاه تولان نيواورلئان، در ايميلي مشترك نوشته اند كه جدول خسوف و كسوف در درسدن كودكس در ميانه قرن هشتم شروع مي شود و اين نشان مي دهد سند نوشته شده بر اساس اطلاعاتي مربوط به 50 سال پيش از يافته هاي زولتون تنظيم شده است. بريكر مي گويد با مراجعه به محاسبات درسدن كودكس درباره آغاز جهان براي جداول ستاره شناسي درمي يابيم اعداد ثبت شده در زولتون، دوراني را نشان مي دهند كه دقيقا به فصول خسوف 198 اشاره مي كند. هر 39 روز فصل خسوف حداقل حاوي يك خسوف و يك كسوف است.

 روزنامه اعتماد، شماره 2395 به تاريخ 26/2/91، صفحه 9 (دانش)

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: