بایگانی روزانه: سپتامبر 25, 2009

VTOL پروژه وی-تی-او-ال اتحاد جماهیر شوروی

 

اتحاد جماهیر شوروی جوزف اندریاس ایپ را وادار کردند تا نمونه کاملتری از دیسک اومگا را طراحی کند با این تفاوت که از موتور های ار دی 10 ساخت شوروی بجای موتور های رانش افقی جومو 004 استفاده کند همچنین تعداد 8 فن قدرتمند را که امکان پرواز عمودی را فراهم میکردند را به 6 فن کاهش دادند نیز نصب دو سکان عمودی در کناره های دیسک درست در کنار فن ها از جمله این تغییرات اعمال شده بودند .


نمونه اولیه ساخت المان

 

هدف اتحاد جماهیر شوروی از ساخت این پرنده جاسوسی در خطوط دشمن در ارتفاعی که دوربین ها توانایی روئیت داشته باشند بوده و نیز سرعت زیاد برای فرار از منطقه خطر.

دوران بعد از جنگ جهانی دوم

اندریاس ایپ نمونه های دیگر از این دیسک ها را بسال 1950 در منطقه پیرنا در المان شرقی ساخت تا روس ها را مجاب کند تا طرح های دیگر او را مورد ارزیابی قرار دهند اما این نمونه نتوانسته بود انتظارات روس ها را براورده کند از این رو روس ها ایپ و طرح های او را رد کردند .

پس از این ماجرا ایپ به المان غربی و سپس با تمام اندوخته و تجربیاتش به ایالات متحد امریکا سفر کرد (1956). او او در سال های 1958 و 1965 به نیروی هوایی ایالات متحده ارائه کرد اما باز هم در جلب نظر انها ناموفق بود و این عدم موفقیت در جلب نظر مقامات نیروی هوایی نیز بخاطر طرح های تحقیقاتی تیم کانادایی اورو و دکتر مایته بود.

ایپ سرخورده و نا امید از امریکایی ها بعد از چندی به روسیه رفت و در زیر تصویری از اس-کا-ای-تی او را میبینید که برای روسیه طراحی کرده . نیز در زیر نمونه های اولیه از سوخانو را نیز بنمایش گذاشته ایم :

 

 

 

 

 

پرنده ای را که در زیر میبینید مدلی است که توسط موسسه مکانیک کاربردی روسیه طراحی شده . این پرنده مانند یک هواپیما ارام از زمین بلند میشود و ارام مینشیند اما در هنگام پرواز درست مثل این است که به یک سفینه فضایی تبدیل شده است . این پرنده میتواند در ارتفاع 100 تا 200 کیلومتری از سطح زمین با سرعت 30000 کیلومتر در ثانیه پرواز کند نیز از موتور های هایپرسونیک با سوخت اکسیزن وهیدروزن استفاده میکند .

<!– ادامه مطلب …–>

بشقاب پرنده هاي ساخت آلمان

HANIBU

هانیبو

هانیبو دیسکی است که توسط شاخه سری اس – اس – ای – 4 بر مبنای طرح های گروه توله گسلشافت با این تفاوت که از موتور های مولد گرانش معکوس برای پرواز بهره میبرد در سال 1939 پایه ریزی شد .

در سال 1935 گروه توله در پی یافتن مکانی برای انجام ازمایشات سری خود در شمال غرب المان مکانی مناسب را در » هائنبورگ » مهیا کردند . در سال 1939 به بعد اس – اس – ای – 4 به این دیسک به عنوان نسل جدید از دیسک های پرنده نگاه میکرد و نام » هائنبورگ دیوایس » یا » اچ گرات » را برایش انتخاب کرد اما بدلیل شرایط جنگی و شروع جنگ جهانی دوم به » هانیبو » تغیییر نام داد .

 

 

 

 

 

 

اولین نسل از این نوع دیسک ها یعنی هانیبوی 1 که 2 نمونه از ان ساخته شد دارای قطری معادل 25 متر و 8 خدمه و قابلیت پرواز با سرعت باور نکردنی 4800 کیلوتر بر ساعت ( 1333.3 متر بر ثانیه که در ان زمان دست یافتن به این سرعت یک رویا بود ) بود البته در ارتفاع کم .

نمونه های بعدی با انجام اصلاحاتی توانستند به سرعت 1700 کیلومتر بر ساعت ( 4722.22 متر برثانیه ) برسند البته ساعات پرواز با این دیسک نیز به 18 ساعت افزایش پیدا کرد .

 

 

 

 

 

هانیبو 1

 

 

 

هانیبو 2


 

هانیبو 2 در سال 1942 با قطر 26 متر وارد عرصه نبرد شد . این دیسک 9 خدمه داشت و میتوانست با سرعتی معادل 6000 – 21000 کیلومتر بر ساعت ( 1666.66 متر بر ثانیه – 5833.33 متر بر ثانیه ) پرواز کند نیز ساعات پروازی به 55 ساعت افزایش یافته بود.

هانیبو 2 106 ازمایش پروازی را پشت سر گذاشت و مابین سال های 1943 – 1944 7 نم.نه از ان ساخته شد .

در همین سال ها نمونه پیشرفته تری از هانیبو 2 را با نام هانیبو دو استرا ساختند که توانست به سرعت 21000 کیلومتر در ساعت برسد .

از خانواده هانیبو نمونه ای ساخته شد به قطر 71 متر دارای 31 خدمه با توانایی پرواز با سرعت 7000 – 40000 کیلومتر در ساعت ( 1944.44 متر بر ثانیه – 11111.11 متر بر ثانیه ) با نام هانیبو 3 .

 

 

 

 

 

هانیبو 3 یک توپخانه هوایی مجهز


 

بعد از هانیبو 3 هانیبو 4 نیز وارد عرصه نبرد شد با قطر 120 متر اما بعد از ان دیگر نومنه ای ساخته نشد چون المان توسط متفقین اشغال شده بود البته تمامی نمونه ها به پایگاه سری المان ها جایی در قطب جنوب مشهور به انتراتیکا 211 منتقل شده بودند و فقط تعدادی معدود از این نوع دیسک ها بجای مانده بودند که یا تکمیل نشده بودند و یا اینکه توسط اس – اس نابود شده بودند و عملا لاشه ای بیش نبودند .

طبق گزارشی تنها در سال 1970 دیسکی بسیار شبیه به هانیبو 4 در المان دیده شده .

 

هانیبو ۴

 

 

 

 

لازار ساخت ایالات متحد ه که از فناوری گرانش معکوس برای پرواز استفاده میکند

 

 

 

دیسک ساخت روسیه در حال انجام ازمایش

 

 

 

تصویری از هیتلر جالب اینجاست که گفته میشود او در لحظات پایانی نبرد با قبول شکست از متفقین همراه با معشوقه اش خود کشی کرده است در حالی که او زنده و سر حال با پرنده مخصوص خود به ارزانتین رفت و فعالیت های زیرزمینی حذب فاشیستی نازی را اغاز کرد. Hitler_With_Alien_Ufo_Vril_Haunhebu_Ww2_Nazi

بی-ام – و فلاگلراد

BMW Flügelrad

بی – ام – و فلاگلراد سری الف وسری ب وسری ج

مابین سال های 1943 – 1945 شرکت بی – ام – و دیسک هایی را طراحی و ازمایش کرد که با موتور های جت کار میکردند و از پره های دوار که گرداگرد کابین خلبان جای گرفته بودند برای پرواز بهره میبردند . مانند شکل زیر :

 

 

 

 

نمونه اول دراگوست و سپتامبر سال 1943 ساخته با نام » وی – 1 » و در پایگاه کبلی – پراگ جمهوری چک تست های ازمایشی را انجام داد که متاسفانه تنها 1 متر از زمین ارتفاع گرفت و مسافت 300 متر را طی کرده و فرود سختی نیز داشت .

نکته قابل تامق در مورد » وی – 1 » این بود که خلبان در وسط و در میان یک حلقه دوار از پره هایی قرار داشت که در شرایط پروازی این پره ها مکش شدیدی ایجاد میکردند و اگر نقصی رخ میداد خلبان راه فراری نداشت چراکه یا باید از دیسک به خارج میپرید که در این صورت با اغوشی باز به استقبال پره ها میرفت ویا اینکه با دیسک سقوط میکرد .

 

 

 

 

مشخصات » وی – 1 » :

1 = موتور جت بی ام و 003

2 = 16 پره 6 متری

3 = کابین خلبان تک سرنشین

4 = ارابه فرود چرخدار

شرکت بی – ام – و سری دوم از این نوع دیسک را با تغییراتی بشرح زیل ساخت :

1 = طول پره ها را از 6 متر به 8 متر افزایش داد

2 = کابین را بزرگتر ساخت تا دو خلبان یکی بعنوان کنترل کننده رادار و دیگری هدایت کننده در ان جای گیرند .

3 = ارابه فرود را حذف کرد .

در سال 1944 دیسک سری ب را در مونیخ ازمایش کرد که هنوز مشکلات اساسی را در پرواز داشت البته در سال 1945 نمونه های ارتقا داده شده نیز ساخته شدند تا اینکه نمونه مناسب در همان سال ساخته و ازمایش شد که با موفقیت همراه بود . در این نمونه این تغییرات داده شده بود :

1 = این دیسک دارای 4 خدمه بود

2 = از دو موتور جت بی – ام – و 003 بهره میبرد که در زیر بدنه قرار میگرفتند

3 = تعداد پره ها به 24 پره و طول انها به 14.4 متر رسیده بود .

 

 

 

شرکت بی – ام – و نمونه پیشرفته تری را با نام » وی – 3 » ساخت که دارای 2 طبقه و 21 الی 32 پره بود .

در زمان اشغال برلین اس – اس تمامی اطلاعات در این زمینه را بهمراه دیسک ها نابود کرد اما روس ها توانستند در کندو کاو خود در میان کاغذ سوخته های نازی ها به اطلاعاتی دست پیدا کنند.

 

 

 

 

وی – 3

ارتور ساک

ارتور ساک

ارتور ساک کشاورزی بود که به ساخت پرنده های مدل علاقه داشت .

در ژوئن 1939 در»  لیپزیگ موکائو» ساک اولین مدلش را در مقیاس 125 سانتینمتر با پروانه ای بقطر 600 میلیمتر  و وزنی معادل 4.5 کیلو گرم  ساخت  که سراغازی بود بر نمونه های پیشرفته تر و بزرگتر .

مدل اولیه ای که ساک ساخته بود را » ای – اس – 1 » نام گذاری کرده اند که بسیار با مدل زیر شبیه بوده است . 

 

ژنرال اودت یکی از فرماندهان نیروی هوایی از طرحی که ساک ساخته بود خوشش امد و ساک را تشویق کرد که نمونه هایی کاراتر را برای نیروی هوایی بسازد .

از این رو ساک شروع کرد به ارتقاع مدل های ای – اس 1 تا ای – اس – 5 که نمونه های اخرین دارای این مشخصات بودند :

طول بدنه : 159 سانتینمتر

ملخ دولبه با ارتفاع : 65.3 سانتینمتر

تولید  نمونه ها در لیپزیگ در جانویه 1944 در کمپانی » میتل دوتسچه موتور ورک » کلید خورد و ازمایشهای پروازی را در پایگاه هوایی برندیس در طول همان سال . 

 

نمونه بالا را که مشاهده میکنید به تولید انبوه رسید 

 

مشخصات » ساک – ای – سا – 6 » : 

جنس بدنه از تخته چند لا است و کاکپیت و صندلی خلبان و ارابه فرود را از پرنده قدیمی » ام ای بی اف 109 بی » اقتباس شده و موتور را از پرنده » ام ای بی اف 108 تایفون » با نام » ارگوس ای اس 10 سی – 3 » با قدرت 240 اسب بخار برای این پرنده در نظر گرفتند . سرانجام اینکه در سال نتوانست مدل ای اس 6 وی-1 را که فرصتی برای پرواز پیدا نکرده بود اماده کند و چون المان در ان زمان المان در حال سقوط بود وی قصد کرد تا کار نیمه تمام خود را تمام کند ولی گوشمالی دادن او سبب شد تا او قطعات مدل را از هم سوا کند و عملا وقتی نیرو های امریکایی به پایگاه برندیس رسیدند اثری از این پرنده نیافتند . در زیر تصاویر را از این نوع دیسک ببینید : در زیر مدل هایی را میبینید که در سال های 1997 و 2001 در استرالیا ساخته شده اند و باید گفت نمونه های پیشرفته تری از ساخته ساک هستند . 2001 سیدنی

ویکتور شاوبرگر( جادوگر اب)

victor schauberger

 

 


 

ویکتور شاو برگر (ریپالسین سری الف و سری ب )

 


 

او یک جنگلبان اتریشی بود که با مشاهده و بررسی پدیده های طبیعی خصوصا اب به ایده های جالب توجهی دست یافت . او در سال 1934 درخواست ملاقات با شخص هیتلر را داشت که با این درخواست موافقت شد و در این دیدار او توانست ایده های نوی خود را در زمینه مکانیک ( مکانیک سیالات ) بیان کند نکته جالب اینجاست که او اصول بنیادی خویش را در زمینه کشاورزی – جنگلداری – و مهندسی هیدرولیک یا به تعبیری اب برای هیتلر شرح داد طوری که هیتلر مجذوب طرحش شد و توانست از ایده های او اب ها را مهار کند و کشور را توسعه دهد از نظر صنعتی . هیتلر تا جایی پیش رفت که احساس کرد شاوبرگر دیگر مفید نیست از این رو او را از دایره فعالیت ها کنار گذاشت . شاوبرگر از این پس به یک مهره سوخته بدل شده و برای چند سال اوضاع به همین منوال گذشت وتا انجا بود که حتی خود شاوبرگر به عنوان یک اتریشی احساس کرد که به کشوری بنام المان سنجاق شده و در اصل او یک خارجی است اما در سال 1939 بدنبال شعله ور شدن جنگ جهانی دوم اس اس به تکاپو افتاد تا شاوبرگر را دوباره به خدمت بگیرد به این دلیل که طرح های او در زمینه های نظامی خصوصا ساخت زیر سطحی ها یا همان زیردریایی ها کاربرد فوقالعادهای داشتند.

 



 

 

البته باید متذکر شوم که شاوبرگر در طول سال های اولیه خدمتش در اس اس روی یک مدل توربین هوا( در سال 1935 شاوبرگر توربینی را برای شرکت زیمنس ساخت با نام » گرم – سرد » که طی یک مرحله ازمایش نابود شد ) برای پس راندن مایعات ویا گازها که در صنایع هواپیماسازی و زیرسطحی سازی کار میکرد که او را از ادامه کار بازداشتند اما او در بازگشت دوباره خود طرح هایش را از پی گرفت و در سال 1940 » ریپالسین سری الف » را طرح ریزی کرد که در » وی ینا » و با مشارکت شرکت » کرتل » ساخته شد . در همین اثنا حوادثی پیش امد که سبب شد تا شاوبرگر را به تیمارستان ی در» مانر – اوهلینگ » منتقل کنند و پس از این ماجرا شاوبرگر را به مشارکت در طرح سیستم های خنک کننده مارپیچ ابی مسراشمیت و کار مهندسی هیدرولیک روی موتور هواپیما های سری هنکل گماشتند.

 

 

 

شاوبرگر ریپالسین سری الف را در ازمایشگاه به اتمام رساند این دیسک 2.4 متر قطر داشت ودارای یک موتور الکتریکی کوچک با دور بالا بود که در ازماشات به عمل امده روی ان نتوانست نظر مسئولان اس اس را جلب کند تا انجا که این عدم توفیق زندگی خانوادگی شاوبرگر را نیز به مخاطره انداخت .

 

 

طرحی از هواپیمای هنکل

 

در سال 1943 مدل جدید ساخته شد با نام » ریپالسین سری ب » که البته این نمونه سیستم رانش توسط متخصصین اس اس برای یک بیو زیرسطحی در نظر گرفته شده بود که خود شاوبرگر نام » ماهی غزل الا» را برای ان انتخاب کرده بود به این دلیل که دهان این زیرسطحی مانند دهان ماهی غزل الا باز بوده .

در سری ب وقتی موتور الکتریکی به کار می افتاد در طی چرخش اثر کوندا را موجب میشد و این اثر خود یک اختلاف فشار ائرودینامیکی بین سطح خارجی و سطح داخلی بدنه زیر سطحی ایجاد میکرد که سبب رانش ان به سمت جلو میشد . در سال 1944 کار روی ریپالسین سری ب ادامه داشت و این مدل را ارتقا دادند که البته این کار بیشتر توسط دکتر مایته و سایرین بود و ازاین مدل برای پرواز بهره گرفتند یا به عبارت بهتر چون نیروی حاصل از پس زنی توربین این نمونه ها فوقالعاده زیاد بود تیم تحقیقاتی از ان برای به پرواز در اوردن دیسک های پرنده که به موازات اجرای این طرح در حال اجرا بودند بهره گرفتند ( در این سال بود که مایته با طرح ریپالسین سری ب شاوبرگر و توربین فوقالعاده ان اشنا شد) . توربین چرخشی در ریپالسین سری ب برای افزایش اثر پس زنی سیال بهینه شد در این مدل جدید سطح تحتانی میچرخید و سطح فوقانی ثابت بود. در همین سال شاوبرگر به لئونشتین در اتریش رفت . این کاملا واضح است که اس اس دوباره شاوبرگر را طرد کرده و زمانی به این اشتباه پی میبرد که کار رودولف اشریور روی دیسک فلاگ کریزل را با موفقیت تمام کرده بود و رهبری تیم را هم دکتر مایته بر عهده داشت.

 

 

 

طرحی که دکتر مایته ارائه داد

 

مایته در همین سال اخرین طرح هایش را براساس توربین شاوبرگر با نام » ریپالسین کرافت » در براسل ساخت. پس از جنگ جهانی دوم تیم » آورو » کانادا که پیش از این دکتر ریچارد مایته را به خدمت گرفته بود به شاوبرگر نیز دعوتنامه همکاری روی برنامه ساخت اورو را تقدیم کرد اما شاوبرگر نپذیرفت چرا که قصد داشت تا از دانشش در راه صلح بهره گیرد و کسیاز دستاورد های او را برای نائل شدن به مقاصد خویش استفاده نکند. در سال 1950 شاوبرگر به امریکا رفت و در انجا مجبورش کردند تا با گروه طراحی دیسک های نظامی کار کند . فشار ها روی شاوبرگر لحظه به لحظه بیشتر و بیشتر میشد چون در جریان اشغال برلین توسط متفقین روس ها اولین گروهی بودند که خود را به برلین رساندند از این رو توانستند تمامی دیسک ها بر پایه توربین شاوبرگر را به روسیه منتقل کنند و امریکایی ها چیزی نصیبشان نشد و به این دلیل فشار ها را بر شاوبرگر اظافه میکردند تا از روس ها عقب نمانند. شاوبرگر نتوانست طاقت بیاورد و به اتریش بازگشت و 5 ماه بعد درگذشت و این بود پایان غم انگیز زندگی مردی که او را جادوگر اب میدانند .

 

ارتباط فضايي ها با آلمان نازي1

سلام

من در چند مطلب كه از وبلاگ www.iran-ufo-base.blogsky.com گرفتم رابطه فضايي ها با هيتلر و ساخت بشقاب پرنده و بقيه سلاحهاي پيشرفته را به نظر مي گذارم.

فقط بخوانيد و فكر كنيد كه چه خوابهايي براي ما ديده اند.

 

 

رودولف اشریور و برنامه فلاگ کریزل :

FLUGKREISEL 

بدون شک المان ها از این نوع بیش از سایر انواع دیسک ها ساختند و در نبرد های هوایی و جاسوسی از انها استفاده کردند.

موضوع ساخت دیسک فلاگکریزل ها از انجا اغاز شد که شاوبرگر کار خود را روی برنامه توربینهای ریپالسین ( ویزه استفاده برای سیالاتی مانند اب ) تمام کرد اس اس تصمیم گرفت که از این نوع توربین در دیسک های پرنده بهره ببرد از این رو این برنامه را به تیم تحقیقاتی هنکل واگذار کرد اما تیم تحقیقاتی هنکل در ان زمان علاقه ای به توربین شاوبرگر نشان نداد چراکه خود مشغول کار روی برنامه های خود بود تا از برنامه مسراشمیت عقب نماند . در زمانی که شاوبرگر را به کار روی برنامه مسراشمیت سرگرم کردند یکی از کارکنان تیم هنکل بنام رودولف اشریور طرح دیسک های فلاگ کریزل را ارائه کرد (1941) البته طرح او به یچ وجه از توربین ریپالسین شاوبرگر بهره نمیبرد و خود نیز بعدا گفت که طرح این نوع دیسک ها با تماشای مسابقه پرتاب دیسک در المپیک 1936 برلین به ذهنش خطور کرده است .

اشریور اولین نمونه را در سال 1941 ساخت که دارای 20 متر قطر بود و 21 پره ( ملخ ) گرداگرد کابین خلبان جای گرفته بودند.

 

 

 

اشریور در طرح اولیه از موتور های جت بی – ام – و 003 یا جومو 004 استفاده کرده بود اما این موتور ها به این دیسک توانایی پرواز را به صورت مطمئن و با متوسط ایده ال های پروازی نمی دادند . این نوع دیسک ها تنها با توبین های جت کرسنت توانستند پرواز کنند که اولین پرواز موفقیت امیز با درصد بالای اطمینان در سال 1943 انجام شد .

 

 

 

نمونه ای از توربین جت کرسنت را در بالا میبینید

 

 

 

 

نحوه ی جا گیری توربین های کرسنت در دیسک های فلاگ کریزل را در شکل بالا میبینید

درست در همین اوان شرکت بی – ام – و نیز روی برنامه مشابهی با نام » فلاگلراد » کار میکرد که بعد ها بدلیل اینکه هر دو برنامه تقریبا از یک خانواده بودند ادغام شده و تبدیل به برنامه فلاگکریزل بزرگ یا دیسک فلاگ کریزل با قطر بزرگتر شدند که از دیسک های نام برده شده قویتر بود .

اما از انجا که کار های ابتدایی روی این برنامه از دید اس اس رضایت بخش نبود بنابر این اس اس تصمیم گرفت تا از دکتر جوزپه بلونزو دکتر ریچارد مایته دکتر کلاوس هابرموهل بعلاوه 6 مهندس دیگر که از انها نامی برده نشده در ادامه کار بهره گیرد .

در زیر طرحی را میبینید که هابرموهل ارائه کرد ولی مورد تایید قرار نگرفت لازم به ذکر است که این نمونه از راکت والتر روهر بهره میبرد :

 

 

 

در هنگام اشغال برلین اشریور و گروهی از مهندسان به اسارت امریکایی ها در امدند و از ان پس مجبور شدند تا بر روی طرحی مشابه طرح فلاگکریزل برای ایالات متحده کار کنند اما عمر اشریور دیگر بسر امده بود و امریکایی ها را با طرح های ناتمام تنها گذاشت .

روس ها نیز به عنوان اولین گروه متفقین که برلین را تصرف کردند کلاوس هابر موهل را به اسارت گرفتند و وادارش کردند تا با » یو – اس – ار » که پیش از این از طرح بلونزو مطلع شده بودند همکاری کند .

دکتر مایته نیز توسط موسسه تحقیقاتی اورو کانادا به عنوان سرپرست تیم تحقیقاتی اورو جذب شد و از ان پس روی دیسک پرنده کانادایی امریکایی اورو کار کرد و در زیر تساویری از این دیسک را میبینید :

 

 

تنها کار ارزشمند دکتر مایته

 

 

 

عكسها از فليكر است و مشكل هميشگي.با في شكن باز كنيد.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: